Het land, waar het thee drinken ontstond, was China. Men gebruikte thee als geneesmiddel en later ook als drank, hoewel de bereidingswijze en de manier van drinken primitief waren. Ten tijde van de T’ang-dynastie (618-906) werd thee een hoog gewaardeerde drank. Er zijn geen nauwkeurige data bekend waarop de thee Japan bereikte. Maar ten tijde van de T’ang-dynastie in China was thee ook in Japan in gebruik. Waarschijnlijk zijn het Zen-monniken geweest die de thee in China in kloosters en aan het hof hebben leren kennen en de thee mee hebben genomen naar Japan. Daar werd de thee gebruikt in de boeddhistische kloosters. In 729 wordt voor het eerst het gebruik van thee vermeld in de Japanse literatuur. Echter, na het verbreken met de betrekkingen met China, in 895, nam het gebruik van thee in Japan weer snel af. Het was de Zen-meester Myoan Eisai (1141-1215) die het theedrinken nieuw leven inblies. Eisai was twee maal in China geweest en had daar de Zen-leer bestudeerd en daar van de Chinese monniken de geheimen van de thee geleerd. Ook had hij zich daar verdiept in de wijze waarop theeplanten moeten worden geteeld. Terug in Japan legde Eisai een theeplantage aan met meegebrachte theezaden en schreef een tweedelig boek over zijn kennis van thee, de Kissayojoki (1211). In dit werk zet hij de waarde van theedrinken uiteen en vertelt hij de lezer hoe theeplanten moeten worden geteeld en hoe thee moet worden bereid. Ook noemt de Zen-meester in dit werk de gezondheidsbevorderende eigenschappen van de thee. Hij schrijft: “Voor de verzorging van het leven is thee een ware geneeskrachtige drank, een geheim middel, waarmee het leven kan worden verlengd.” Eisai en zijn leerling Myoe waren verantwoordelijk voor de verbreiding van thee, hoofdzakelijk in het kloosterleven. Naast het gebruik als geneesmiddel hielp het de monniken ook bij meditatieoefeningen, de thee ging slaperigheid tegen en versterkte de concentratie. Via de kloosters werd thee steeds weider verspreid, eerst onder de adel en de samoerai, later ook onder het gewone volk. In de vijftiende eeuw werd de thee nog algemener door zeer populaire theewedstrijden. Bij de wedstrijden werden diverse soorten thee uit verschillende regio’s beoordeeld. Op deze manier leerde het volk de thee pas echt goed kennen en werd het een zeer veel gedronken drank.